Sunday, April 10, 2016

காமிக்ஸ்



மாலை மணி 4.30, நியூயோர்க் நகர வீதி.
"ஐயோ! அது என்ன?" - எல்லோரும் சிதறி ஓடினார்கள்.

திவாகரனின் கதை இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும். நான்காம் வகுப்பு படிக்கும்போது, பள்ளியில் எனக்குப் பக்கத்திலிருப்பான். வரிகளற்ற குறிப்புப் புத்தகத்தில் பெட்டி போட்டு, நான்கைந்து பேர் ஓடிக் கொண்டிருப்பதைப் போல அழகாகப் படங்கள் வரைந்து, அவன் எழுத ஆரம்பித்த காமிக்ஸ் கதை அது. அவன் மனதில் இருந்த கதையைச் சரியாக வெளிப்படுத்த முடியவில்லையோ என்னவோ, நான்கைந்து முறை மீண்டும் மீண்டும் அதே இடத்திலிருந்து ஆரம்பித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சின்ன வயதில் நாங்கள் விரும்பிய, ரசித்த விஷயங்கள் வளர்ந்தபின் மறந்து போய்விடுமா? அல்லது மறந்து விட வேண்டுமா? அவை எங்களை மீண்டும் அந்த வயதிற்கே அழைத்துச் செல்வதை உணர்ந்திருக்கிறோம், இல்லையா? அப்படி சிறுவயதில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்ட ஒரு விஷயம்தான் காமிக்ஸ்! எத்தனை வயதானாலும், வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாவிட்டாலும், காமிக்ஸ் வாசித்தவர்கள் உள்ளூர அதனை ரசிக்கத்தான் செய்வார்கள், செய்கிறார்கள்.

ஆறு வயதில் பெரியமாமா வீட்டில் ஒரு புத்தகம் இருந்தது. 'இயந்திரமனிதன்'- ராணி காமிக்ஸ். அதுவரை அம்புலிமாமா, கோகுலம் தவிர, அப்படியொரு புத்தகத்தை நான் பார்த்ததில்லை. ஒரு படம் பார்ப்பதைப் போலவே புத்தகமா? மிகப்புதுமையான அனுபவமாக இருந்தது. அதன் பிறகு அங்கு செல்லும்போதெல்லாம் அந்தப்புத்தகத்தை எடுத்து வாசிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். வேறு புத்தகங்கள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

1992 இல் பள்ளிவிடுமுறை நாட்களில், நாச்சிமார் கோவிலடி நூலகமே கதியாக இருந்தபோது அங்கு சில ராணி காமிக்ஸ் புத்தகங்கள் வாசிக்கக் கிடைத்தன. ஆனாலும் முதன்முதல் வாசித்த 'இயந்திரமனிதன்' போல படங்களோ, கதையோ கவரவில்லை. மாயாவி கதைகளில் ஆர்வமேயில்லாததால் பெரிய ஈடுபாடில்லாமல் அவ்வப்போது புரட்டிக் கொள்வதோடு சரி. தற்செயலாக ஓர் உறவினர் வீட்டுக்குப் போயிருந்தபோது முத்து காமிக்ஸ் புத்தகமொன்றைப் பார்த்தேன். அது ஒரு 'டெக்ஸ்வில்லர்' கதை. உயிரோட்டமான அந்தப் படங்கள், முற்றிலும் பார்த்திராத கதை நிகழும் சூழல், விறுவிறுப்பு என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.

அந்த நேரத்தில் அறிமுகமான நண்பன் கௌரி சில முத்துகாமிக்ஸ் புத்தகங்கள் வைத்திருந்தான். தவிர ஏனைய, அப்போது வாசிப்புப் பழக்கமிருந்து, ஆரம்பித்த எங்கள் நண்பர்கள் அனைவருக்குமே அதுதான் பிடித்திருந்தது. முத்துகாமிக்ஸ் நிறுவனத்தினரின் பிற வெளியீடுகளான லயன், திகில், மினி எல்லாமே எங்களை ஒரு தீவிர காமிக்ஸ் ரசிகர்களாக்கியது. அப்போது தமிழர்கள் வழக்கப்படி ரஜினி-கமல் ரசிகர்கள் மாதிரி, இதிலும் இரண்டு வகையான கட்சி இருந்தது. முத்துகாமிக்ஸ் - ராணிகாமிக்ஸ் என்று இரண்டு பிரிவு. நானும் நண்பர்களான கௌரி, சஜீவன், ரதீபன், சிறி, தீனு, ஜனா எல்லோருமே  முத்துகாமிக்ஸ் வாசகர்கள். அதில் எங்களுக்கு சற்றுப் பெருமையும் இருந்தது, எங்களது ரசனை தரமானது என.



வழக்கம்போல, எங்கள் முத்துகாமிக்ஸ் பிரிவில் மிகக் குறைந்த அளவு ஆட்கள்தான். ராணிகாமிக்ஸ் நிறையப் பேர் வாசிப்பதால் எங்கும் கடைகளில் கிடைக்கும். லயன், முத்து எல்லாம் இலகுவாகக் கிடைக்காது. நிறையத் தேட வேண்டும். எங்கே கிடைக்கும் என்பதெல்லாம் தெரியாமல் அலைந்து திரிந்திருக்கிறோம். எங்களில் கௌரிதான் ஒரு வெறித்தனமாக கடை கடையாகத் தேடுவான். பழைய புத்தகக் கடைகளெல்லாம் விடாது தேடிக் கொண்டிருப்பான். அவனது தீராத தேடலின் பலனாக அம்மா புத்தகசாலையைக் கண்டறிந்திருந்தான். யாழ்ப்பாணம் தட்டாதெருச் சந்தியிலிருந்து அரசடி வீதியூடாக வரும்போது, சீனியர் ஒழுங்கை வந்து சந்திக்கும் இடத்தினருகில் இருந்தது.

யாழ்ப்பாணத்தில் அப்போது மின்சாரம் கிடையாது. சினிமாப்படங்கள் பார்க்கும் சாத்தியங்கள் மிகக்குறைவு. எப்போதாவது உறவினர் வீட்டுகளில் திருமணம் நடந்தால் அந்த வீடியோ காசெட் பார்க்கும்போது சின்னத்தம்பி, எஜமான் போன்ற படங்கள் மட்டுமே வெற்றிகரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அப்போதெல்லாம் எங்கள் ஹீரோக்களாக  இரும்புக்கை மாயாவி, டெக்ஸ்வில்லர், ஸ்பைடர், லக்கிலுக், ஆர்ச்சி, மாண்ட்ரேக், ரிப்போர்ட்டர் ஜானி, பிரின்ஸ் போன்றவர்களே இருந்தார்கள். சினிமாவின் தாக்கம் இல்லாததால் காமிக்ஸ் உலகமே எங்களை முழுவதும் ஆக்கிரமித்திருந்தது. எங்கள் கற்பனைகளும் அதைச்சுற்றியே இருந்தன. அவ்வப்போது டெக்சாஸ் மாநிலத்தின் மணற்பாங்கான பிரதேசத்தில், ஒரு மாலைநேர வெயிலில் பக்கத்தில் குதிரையில் பயணிக்க முடிந்தது. பக்கத்தில் ஷெரீப்பும் வந்துகொண்டிருப்பார் என்பது இங்கே முக்கியமானது. 

ஹாலிவுட் படங்களுக்கு முன்னரே எங்களுக்கு எப்.பி. ஐ பற்றி அறிமுகப்படுத்தியது முத்து காமிக்ஸ்தான். சமயத்தில் எப்.பி. ஐ ஏஜன்டுகளாக மாறிவிடுவோம். அவ்வப்போது நண்பர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து செய்யும் அப்போதைய எங்கள் 'சாகச முயற்சிகளின்' போது பெருச்சளிப் பட்டாளமாக மாறிவிடுவோம். சற்றே 'சைசாக' இருந்த சிறியை 'ஜான்' என்று அழைப்பதுண்டு.

அப்போது பள்ளியில் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் அந்தந்த வகுப்பு மாணவர்களின் பங்களிப்பில் புத்தகங்களைச் சேர்த்து வாசிக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்தும் நூலகம் திட்டம் சில ஆசிரியர்களின் வழிகாட்டலில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. உடனடியாகவே, பக்கத்து வகுப்பில் காமிக்ஸ் கண்டால் அதை கடத்திக் கொண்டுவரும் ரகசியத்திட்டம் நண்பர்களால்  நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது.



நாங்கள் எல்லோரும் 1995 ம் ஆண்டு  தீபாவளியை ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்தோம். புதிய உடைகள், கொண்டாட்டம் என்பதெல்லாம் எங்களில் யாருக்குமே, எப்போதும் ஒரு பொருட்டாக இருந்ததில்லை. அன்றுதான் லயன்காமிக்ஸ் இன் 'லயன் TOP 10' வெளிவருகிறது என்பதால் மட்டுமே. தீபாவளி வந்து போனது. லயன் வரவில்லை. அந்தக் காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு,  அநேகமான பொருட்களுக்கு கடல் வழியாகவே விநியோகம். இந்தியாவில் வெளியாகும் புத்தகங்கள் தாமதமாகவே கிடைக்கும். அதுவும் ஒழுங்காக வராது. ஒருமுறை அப்பா தன நண்பர் ஒருவர் கொழும்பு சென்று திரும்பும்போது, சுஜாதாவின் ' ஏன்? எதற்கு? எப்படி?' சொல்லி வாங்கியிருந்தார். லயன் டாப் டென்னுக்காக நாங்கள் காத்துக் கொண்டிருந்தோம். வந்தது, பாரிய இடம்பெயர்வு!

சில மாதங்களின் பின், வவுனியாவுக்கு வந்து சேர்ந்த அன்று. நண்பர்கள் எல்லாரும் பிரிந்து, யார் எங்கெல்லாம் இருக்கிறார்களோ என எதுவுமே தெரியாத நிலை. காமிக்சையெல்லாம் மறந்து விட்டிருந்த ஒரு பொழுதில், அண்ணாவின் புத்தக அலுமாரியில் 'லயன் TOP 10!' தொடர்ந்து பயணித்த சலிப்போ என்னவோ முதலில் அவ்வளவு ஆர்வம் இருக்கவில்லை. மறுநாள் முழுவதும் மகிழ்ச்சியோடு, கூடவே நண்பர்களின் கனத்த நினைவுகளோடும் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அதன் பிறகு நான்கு வருடங்கள் கடந்தபின், மீண்டும் யாழ்ப்பாணத்தில் நான், கௌரி, சிறி, ரதீபன் மட்டுமே இருந்தோம். தெரிந்தோ, தெரியாமலோ காமிக்ஸ் பற்றிப் பேசுவதையே நாங்கள் ஐந்து வருடங்களாக நிறுத்தியிருந்தோம். அதுபற்றியே நினைவுகளே இல்லாததுபோல. எல்லோரும் ஒருநாள் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, விஜயன் என்றொரு பெயர் வந்தது.

சிறி சிரித்துக்கொண்டேகேட்டான் எஸ்.விஜயனா?”
கௌரி சிரித்தவாறே நீயும் இன்னும் மறக்கலையா?”
மறக்கிற பேராடா அது?”

விஜயன் என்ற பெயர் கேட்டதுமே ஆசிரியர் பெயரை நினைவுக்கு கொண்டுவருமளவிற்கு லயன் காமிக்ஸ் எங்களை ஆக்கிரமித்திருந்தது யாருக்கும் ஆச்சரியமளிக்கவில்லை. நீண்ட இடைவேளைக்குப் பிறகு அன்று முழுவதும் எங்கள் பழைய காமிக்ஸ் அனுபவங்களைப் பற்றியே மகிழ்ச்சியுடன் பேசித் தீர்த்தோம்.

ஒருமுறை வவுனியாவில் சித்தப்பா வீட்டில் அண்ணனுடன் 'இரத்தப்படலம்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். குழந்தைக்குச் சாப்பாடு கொடுத்துக் கொண்டிருந்த அண்ணி இருவரையும் சற்று வித்தியாசமாகப் பார்த்ததைப் போலிருந்தது, என் பிரமை என்றே இப்போதும் நம்புகிறேன்.



இரத்தப்படலம். XIII என்ற பெயரில் வந்த மிகப்பிரபலமான பிரெஞ்சு - பெல்ஜியம் காமிக்ஸ் தொடர்! தான் யார் என்பது தெரியாமல், உண்மையான பெயர் தெரியாமல் XIII என்று பச்சை குத்தப்பட்ட இலக்கத்தை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு இருக்கும் நாயகன். அவனைச் சுற்றியுள்ள மர்மங்கள், இடைவிடாது துரத்தும் எதிரிகளிடையே, தன்னைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவனின் கதை! 1984 இல் முதலாம் அத்தியாயம் வெளியானது. பிரபல காமிக்ஸ் கதாசிரியர் Jean Van Hamme, ஓவியர் William Vance இருவரின் கடுமையான உழைப்பு கதையை வாசிக்கும்போது புரியும். தமிழில் முதல் பத்து புத்தகங்கள் 24 ஆண்டுகளில் வந்து இறுதியில் இரண்டு ஆண்டுக்கு முன்னர் முழுப்புத்தகமாக வெளிவந்தது.

அன்று சித்தப்பா வந்திருந்தார். அண்ணனைப் பார்க்க அவுஸ்திரேலியா செல்ல வேண்டியிருந்தது. காலையில் எங்கோ கிளம்பிச் செல்லும்போது அண்ணனின் நண்பர் ஒருவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்றும் அண்ணனுக்காக ஏதோ புத்தகம் தருவார் என்றும் கூறிக்கொண்டிருந்தார். "ஏதோ எஞ்சினியரிங் புக் எண்டு நினைக்கிறேன்" என்றார். 

திரும்பி வரும்போது குழம்பிப் போயிருந்தார். கையில் இரத்தப்படலத்தை வைத்துக் கொண்டு பரிதாபமாக "மாறித் தந்திருப்பாங்களோ? நான் கேக்கேல்ல. இது எதுக்கு? குழந்தைகளுக்கு தமிழ் படிப்பிக்கவா?" பாவமா இருந்தார். "இல்லை இதேதான்! அவனுக்குத்தான்! எனக்கு அப்பவே டவுட்டா இருந்திச்சு" - என்னிடம் இருந்த புத்தகத்தையும் காட்டி, அதனுடனான எங்கள் வரலாறு சொன்னேன். ஆச்சரியம் விலகாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

இரத்தப்படலம், ஒவ்வொரு பாகமும் ஒவ்வொரு காலப்பகுதியில், வெவ்வேறு ஊர்களில், சூழ்நிலைகளில் வெளியானதால் மனதை அந்தந்த நாட்களுக்குச் சென்று சேர்த்துவிடுகிறது. முழுமையாக ஒன்றவிடாது நினைவுகள் குறுக்கிடுகின்றன. இன்னும் முழுமையாக வாசிக்கவில்லை. வாசிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறை பக்கங்களைப் புரட்டும்போதும் ஏதேதோ தோன்றுகிறது.

காமிக்ஸ் பற்றி பேசும்போதெல்லாம், நண்பர்களின் நினைவுகளுடன் கூடவே முதன்முதல் காமிக்ஸ் கதை எழுதிய திவாகரனும்! நான்காம் வகுப்புக்குப் பின்னர் அவனைச் சந்திக்கவில்லை. எட்டு வருடங்களுக்குமுன் கெளரி சொன்னான், அவன் வன்னியில் இருப்பதாகவும், ஒருமுறை யாழ் வந்தபோது தன்னைச் சந்தித்ததாகவும்.  இப்போ எங்கே என்று தெரியவில்லை. 
அவனிடம் கேட்கவேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது. அந்தக் கதையை எழுதி முடித்தானா?

 - 4tamilmedia வில் வெளியான பதிவு இது -
Share This:   FacebookTwitterGoogle+

Thursday, December 31, 2015

கடந்து செல்லல்!

பனி படந்த அழகான குளிர்காலைப் பொழுது. யாழ்நகரம். பரபரப்பாக மக்கள். அலுவலகம் செல்லும் வழியில் வீதியில் நடந்துகொண்டிருந்தேன். ஒருகணம் துணுக்குற்றேன். எதிரே தூரத்தில் எழுத்தாளர் ஙேநா வந்துகொண்டிருந்தார்.

ஙேநாவின் படைப்புகளை அவ்வளவு இலகுவில் நாம் கடந்துசெல்ல முடியாது. ஙேநாவையும் அவ்வளவு இலகுவாக நாம் புறம்தள்ளிக் கடந்துவிட முடியாது. உண்மையைச் சொன்னால், யாழ்ப்பாணத்தில் யாரையும் அவ்வளவு இலகுவில் கடந்துவிட முடியாது. வீதிப்போக்குவரத்து முறை அப்படி.

இரு வருடங்களுக்குமுன்னர் வந்தபோது, 'வீதியில் இடையிடையே என்ன மஞ்சள் வர்ணத்தில் கோடு? யாரும் கண்டுகொள்ளாமல் எதுக்கு டிசைன்? என ஆச்சரியமடைந்தேன். 'அது பாதசாரிகள் கடவை. ஆனால் கவனம். பயன்படுத்தினால் உயிருக்கு உத்தரவாதமில்லை' என்றார்கள். இப்போதும் கடக்கும்போது எந்திரசாரிகள் விரோதமாக முறைக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் புத்தகம் வெளியிட்ட எழுத்தாளரை எதிரே காணும்போது உடனே அருகிலிருக்கும் சந்துக்குள் புகுந்து தெறித்து ஓடிவிடவேண்டும் என்கிற தமிழ்கூறும் நல்லுலகின் நம்பிக்கையை நான் பின்பற்றுவதில்லை. ஆனாலும் பேய் நம்பிக்கை இல்லாமலே நாம் பேய்க்குப் பயப்படுவதில்லையா?

நம்முன் இரண்டு மோசமான தெரிவுகள் மட்டுமே உள்ளபோது அதில் வலுக்குறைந்ததைத் தேர்வதுதானே முறை? ஙேநாவின் சமீபத்திய படைப்பு தமிழ் எழுத்துலகில் ஒரு மைல்கல். நேராக நம் தலையிலேயே 'ணங்'கென்று போட்டது போலிருக்குமாம்.

ஆபத்துக்குப் புண்ணியமில்லை. உயிராவது கூந்தலாவது என்று வீதியைக் கடந்துவிட்டேன். ஆக, ஙேநாவை கடந்துவிட்டேன் என்பதே ஆசுவாசமாக இருந்தது. மனிதர் லேசுப்பட்டவர் இல்லை. பேசப்பிடித்துக் கொண்டால் விடமாட்டார்.
Share This:   FacebookTwitterGoogle+

Wednesday, December 30, 2015

விவாதம்!

இன்றைய காலகட்டத்தில் இளைஞர்களின் தேவை கணபதி அங்கிள்களா? பவானி ஆன்டிகளா? - அருமையான விவாதத்தலைப்பு. சங்க காலத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்தால் எப்படி? சமகாலத்தையும் கவனிக்க வேண்டாமா?

நம் சமூகத்தில் கணபதி அங்கிள்கள் இல்லை என்றே படுகிறது. கணபதிபோல அங்கிள்கள் பரந்தளவில் நிறைந்திருந்தாலும் அவர்கள் கணபதி அங்கிள்களாக இல்லை. முன்னொரு காலத்தில் அங்கிள்கள் தாமுண்டு தம் நியூஸ் பேப்பர் உண்டு. கிரிகெட் உண்டு என்று வாழ்ந்தார்களாம். இப்போது உண்டு இல்லை என்று கேள்வி கேட்கிறார்களாம் - டீவி சீரியல்கள் அனுசரணையில்.

அப்படியே அரிதாக ஒரு கணபதி அங்கிள் சிக்கினாலும் அவருக்கு ஒரு அல்சைமர் பவானி ஆன்டி வாய்த்திருப்பது... வாய்ப்பே இல்லை. இதற்கு நேர்மாறாக நம் ஆண்டிகள் மிகக் கொடூரமான ஞாபகசக்தியுடன் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

ஆனால் கொடுமையைப் பாருங்கள். இளைஞர்களுக்கு - நம் நண்பர்களுக்கு, எனக்கு, உங்களுக்கு - எல்லோருக்குமே திடீரென்று தாக்கும் குறுகியகால அல்சைமர் ஒன்று அவ்வப்போது வந்து தொலைத்துவிடுகிறது. அதில் எந்தப் பாதகமுமில்லை. அசந்தர்ப்பத்தில் மீண்டும் நினைவு திரும்புவதுதான் பாதிப்பு - கூடவே இருக்கும் நண்பருக்கு.

நண்பருடன் வீதியில் நின்றுகொண்டிருக்கிரீகள். நண்பன் ஓர் பெண்ணைப் பார்த்து அல்சைமர் தாக்கி, விழித்தொடர்கிறான்.

இப்போது உங்களிருவர்முன் ஓர் கொடூர ஞாபகசக்தி ஆன்டி தோன்றுகிறார்.

"தம்பி என்னைத் தெரியுதே... ஆரெண்டு சொல்லும் பாப்பம்... சின்னனில பாத்தது வளந்துட்டீர் இப்ப நல்லா...!"
'அஞ்சாப்பு படிக்கேக்க பாத்திருப்பீங்க... வேற வழியில்லாம வளர்ந்துட்டேன்' 

ஆன்டியின் விடாத சொற்பொழிவுக்கு, அவ்வப்போது பு'ண்'னகையுடன் தலையசைத்து 'அருமை' கமெண்ட்!

இப்போது ஆன்டி முக்கியமான கேள்வியொன்றை முன்வைக்கிறார்.
"என்ன இங்க ரோட்டில நிக்கிறீர்... அலுவலோ?"

சரியாக இந்தநேரம் பார்த்து சுயநினைவுக்கு மீண்ட நண்பன், சுற்றுச் சூழலைக் கவனிக்காமல்,

"டேய்!!!! செம்ம ஃபிகர் மச்சி... கவனிச்சியா?"

சுபம்!
Share This:   FacebookTwitterGoogle+

Followers

Powered by Blogger.

Follow by Email

Copyright © வானம் தாண்டிய சிறகுகள்.. |